Hoe normaal is het nieuwe normaal eigenlijk?

Gepubliceerd op 8 augustus 2020 om 11:33

VANAF HET MOMENT DAT DE TERM 'NIEUW NORMAAL' tijdens de persconferentie werd gelanceerd is er weerstand. We ervaren inperking van onze vrijheden door de maatregelen. Als nuchtere Nederlanders zijn we gewend om te gaan werken en naar sociale afspraken te gaan als we verkouden of grieperig zijn. Denken we er bij na dat we collega's, familie en vrienden kunnen aansteken? Hoe sociaal is dat eigenlijk?

 

WAAROM ZOU JIJ DEGENE MOETEN ZIJN die drukte mijdt? We willen zelf bepalen wat we doen! Lange files naar het strand, parkeerplaatsen die afgesloten worden, maatschappelijke discussies over mondkapjesplicht op drukke plaatsen, het zou allemaal niet nodig moeten zijn. Wat als we allemaal kiezen voor ‘ietsje minder’, want hoe luxe hebben we het hier in eigen land? In hoeverre zijn we bereid zelf te ‘ontberen’ en wachten we liever totdat een ander de drukte mijdt zodat jij dat niet hoeft te doen?

 

HOE ‘NORMAAL’ ZIJN DE MAATREGELEN NOU? Als je intensieve chemotherapie krijgt en je witte bloedcellen dalen onder een bepaald niveau dan kun je van elk virusje doodgaan. Daarom ga je in ‘omgekeerde isolatie’; iedereen die je kamer binnenkomt draagt een medisch mondkapje, handschoenen en eventueel een schort. Je kamer wordt elke dag gedesinfecteerd en een filterinstallatie houdt de lucht schoon. Ook wordt er streng gekeken naar wat er van buiten naar binnen komt en mag je geen bibliotheekboeken lezen; ze zijn immers van hand tot hand gegaan en kunnen besmet zijn door een virus. Je voeding is steriel; appels en tomaten eet je zonder schil.

Tussen de kuren door mag je met een acceptabel minimumniveau aan afweer naar huis om even op adem te komen. Je krijgt op het hart gedrukt zo weinig mogelijk winkels en uitgaansgelegenheden te bezoeken en feestjes en verjaardagen te mijden. Als je bezoek ontvangt, dan controleer je van tevoren of ze geen verkoudheids- of griepklachten hebben. Als je mensen ontmoet, dan houd je afstand, je schudt geen handen, je zoent en je knuffelt niet.

 

ALLE MAATREGELEN DIE DE OVERHEID NEEMT na advies van het OMT en het RIVM zijn ‘normale’ maatregelen ter preventie van besmetting door ‘een’ virus.  Het COVID-19 virus laat niet alleen ziekenhuis- en IC opnames zien van zwakkeren, maar ook nasleep bij mensen met 'milde klachten' met symptomen van vermoeidheid en een overbelast 'Fight-Flight-Freeze' systeem. Ook jongeren worden niet gespaard. Eigenlijk geldt dat we besmetting beter allemaal kunnen voorkomen door het niet op te zoeken. En dat is vervelend, want we willen niet elke dag herinnerd worden aan Corona als we opstaan. Wie herinnert zich de beelden van de overvolle Italiaanse ziekenhuizen en de druk op de IC’s nog? De piek net onder de 1100 beschikbare IC-bedden? Dat we dat het liefst vergeten is menselijk, maar het helpt niet.

 

ALS WE IN STAAT ZIJN IEMAND DIE INTENSIEVE CHEMOKUREN DOORLOOPT te beschermen door maatregelen na te leven, kunnen we dat dan ook nu niet om besmettingen door COVID-19 te voorkomen? Is het werkelijk zo'n grote opoffering? Zijn we individueel verantwoordelijk en sociaal invoelend genoeg om zo onze vrijheden in ons democratisch land in te vullen? Autonoom met oog voor de ander? Of is het wachten totdat het kabinet zuchtend constateert dat we toch niet zo 'intelligent' en verantwoordelijk zijn en gedrag afgedwongen moet worden door handhaving?


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.